Proces rewitalizacji dotyczy głównie odnowy obszarów kryzysowych. Jest kilka mierników owego kryzysu. Do najważniejszego zalicza się czynnik społeczny – wskaźnik bezrobocia, patologie społeczne, apatie. Jednakże przedmiotami odnowy w ramach programu rewitalizacji są nie tylko najbardziej potrzebne problemy społeczne. Proces rewitalizacji to proces, w którym najważniejszy jest człowiek jako grupa społeczna, a nie jako jednostka. Poprzez aktywizację lokalnej gospodarki, zabudowy i zagospodarowanie wolnej przestrzeni stwarza się realne warunki do samorozwoju lokalnych społeczności. Ważne jest, aby do procesu rewitalizacji podchodzić indywidualnie do danego miejsca. Inaczej rewitalizacja będzie przebiegała w starym miejcie pełnym zabytkowej architektury. Inaczej natomiast na nowo powstałych osiedlach, które z jakiś powodów nie rozwijają się w należyty sposób.
Jeżeli rewitalizacja będzie postrzegana głębiej aniżeli renowacja, odnowa czy też przedsięwzięcie o charakterze typowo inwestycyjnym, to jest szansa, że intencje będą wypełnione. Do problemu rewitalizacji trzeba podejść w sposób kompleksowy i z uwzględnieniem zmian w postawach społecznych.
Dzięki pomocy unijnej i programowy PO Kapitał Ludzki (w szczególności 3 priorytety: VI „ Rynek pracy otwarty dla wszystkich”, VII „Promocja integracji społecznej” oraz IX „Rozwój wykształcenia i kompetencji w regionach”), jest szansa na odniesienie sporego sukcesu.
PO Kapitał Ludzki to duża szansa na realizację miękkich programów wspierających rewitalizację. Proces rewitalizacji obejmuje swoim działaniem nie tylko remontowo-adaptacyjne projekty, ale również projekty społecznie, których wdrożenie jest nastawione na aktywizację społeczną i zawodową.
Zapisz się do kanału RRS tego komentarza
