Czynniki które wstrzymują kolejne etapy wdrażania procesu rewitalizacji nazywają się „barierami rewitalizacji”. Zasadniczo wyróżniamy cztery bariery rewitalizacji:
- Legislacyjną (prawną)
- Finansową
- Organizacyjną
- Mentalną
W Polsce zdecydowanie najwięcej kłopotów sprawia bariera legislacyjna, z którą wiąże się brak prawnego umocowania. Bariera prawna na szczeblu centralnych to przede wszystkich brak odpowiednich ustaw o programach rewitalizacji. Przez to miasta i gminy muszą korzystać z praw lokalnych. W polskiej praktyce oznacza to jedynie długotrwałe i trudne do przeforsowania projekty, a brak pożądanych efektów nie sprzyja sprawnym wdrożeniom procesu rewitalizacji.
Z drugiej strony mamy barierę finansową – czyli trudności w pozyskiwaniu środków niezbędnych do przeprowadzenia rewitalizacji. Występować mogą również trudności w pozyskiwaniu środków unijnych wśród poszczególnych właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze objętych rewitalizacją.
Bariera organizacyjna to przede wszystkim brak wykwalifikowane kadry specjalistów w dziedzinie rewitalizacji oraz dobrej kadry zarządzającej programem.
Mentalnie problemy mogą się pojawiać wśród społeczności lokalnej – niechętnie mogą godzić się na jakiekolwiek zmiany. Często tę barierę określa się jako „symbol nimby” (Not In My Back Yard, czyli Nie Na Moim Podwórku). Bariera nimby to psychologiczne zjawisko niepewności, lęku w stosunku do zbliżających się działań w naszym otoczeniu i bliskim sąsiedztwie.
Jak wynika z badań i obserwacji, bariera mentalna w Polsce występuje stosunkowo rzadko, głównie dlatego, że żyjemy nadzieją na „lepsze czasy” i pozwalamy na wdrażanie zmian. Dlatego też do tematu rewitalizacji podchodzimy z dużym entuzjazmem i nadzieją.
Zapisz się do kanału RRS tego komentarza
